بهار خنده زد و ارغوان شکفت...............

 

 رویش دوباره طبعیت بر عاشقان هماره طبعیت  فرخنده باد.

 

دو عاشقانه از شاعران معاصر

 

دستی ز کرم به شانه ی ما نزدی

بالی به هوای دانه ی ما نزدی

دیری است دلم چشم براهت دارد

ای عشق ٬ سری به خانه ی ما نزدی.

 

دفتر عمر مرا٬

با وجود تو شکوهی دیگر٬

رونقی دیگر هست

می توانی تو به من٬

زندگانی بخشی٬

یا بگیری از من٬

آنچه را می بخشی.

 

شعری از حسین منزوی

دلم که نبض خسته اش ،پر از ملال می زند

به هر تپش به سینه، ضربه زوال می زند

 

ذگر هوای اوج های بی تو را نمی کنم

که عشق چون تو نیستی ،شکسته ،بال می زند

 

دلم نمی گشاید از نمایش ستارگان

که بی تو آسمان ،نقابی از ملال می زند

 

برای صید لحظه ای از آن گذشته های خوش

مدام دل ره قوافل خیال می زند

 

خیال ، پا به پای تو ،گرفته دست تو به دست

چمان چمان ،سری به بستر وصال می زند

 

پرنده ی نگاه من ،به شوق چشم های تو

همیشه تن به آن دو برکه زلال می زند

مانا ترین بهار

 

بهار رويش طبيعت است و طبيعت عشق،
تو هم بهار ، هم طبيعت  و هم عشق.
مانا ترين بهار تقديم تو باد .

  

 

عیدتان مبارک . با بهترین آرزوها

تقدیم به بهار زندگیم که در پاییز آمد:

سرد است این دنیای من بی تو بهار هستی ام

باز آی کاین شبهای سرد انکار عشقت می کند...

 

 

yakamos sen................

 

 agmur yagar islanirsin vay aman
Gunes dogar kaybolursun vay aman
ay isigi der durursun vay aman
Yakamozsun sen

Sessiz sessiz aglar gibisin vay aman
Zaman geldi gideceksin vay aman
Burak ay getsin sen kal bu geja vay aman 
Umudumsun sen

 

 

و اما عشق ...

عشق مانند هواست

                              همه جا موجود است

تو نفسهایت را قدری جانانه بکش ... 

 

ت. م. ع. ا. م

کلماتم را

در جوی سحر می شویم

                                       لحظه هایم را در روشنی باران

تا برای تو شعری بسرایم روشن

تا که بی دغدغه

                         بی ابهام

سخنانم را در حضور باد

                                   -این مالک دشت و هامون -

با تو بی پرده بگویم

                             که تو را

                                         دوست می دارم تا مرز جنون . . .